गायिका प्रियांका बर्वे : स्वरांचे लेणे, एक सुरेल प्रवास
.jpg)
.jpg)
गाते ती
जेव्हा मनसोक्त गीत,
वातावरण
होतं स्वर्गीय संगीत.
|
राग स्वरांच्या, पायघड्या घाले.
स्वर कानी पडता, मन होई वेड,
हृदयात मग, माधुर्य उमले.
पाहता पाहता मन थबकून राहते… समोर उभी असते एक गायिका – गोरी, हसमुख, तेजस्विनी. तिचे रूप जणू उमलत्या गुलाबाच्या
कळीप्रमाणे नाजूक, तर कधी रुपेरी चंद्राप्रमाणे शांत आणि प्रसन्न.
तिच्या चेहऱ्यावरील हास्य इतके झरझर झरणारे की ते पाहताक्षणी मनावर उमललेल्या
फुलांचा गंध दरवळतो.
ती गायिका आहे – आवाज तिचा तिच्या रूपासारखाच मोहक. तिच्या
सुरांतून गंधर्वांच्या स्वरांचा गोडवा जाणवतो. कधी तो स्वर चांदण्यांच्या रुपेरी
प्रकाशासारखा, तर कधी
कोकिळेच्या गोड गाण्यासारखा. स्वरांचे ते तरंग जसे कानावर अलगद पडतात, तसेच तिचे रूपही डोळ्यांत सामावून जाते. तिच्या
कंठातून उमटणारे सूर हे केवळ स्वर नाहीत, तर निसर्गाची देणगीच आहेत. जसा गोडवा मधात असतो, तशी गोडी तिच्या आवाजात आहे. तिचा गाण्यातील
राग स्वरांच्या पायघड्या घालत आकाशाला भिडतो आणि तिच्या रूपाचे तेज मनाच्या
गाभाऱ्यात उतरते.
गाणे म्हणजे केवळ सूरांची जुळवाजुळव नव्हे, तर तो मनाचा नाद असतो. हा नाद जेव्हा मधुर
स्वरांतून ओघळतो, तेव्हा ऐकणाऱ्याचे मन हरपून जाते. अशा
स्वरगंधाने भारलेले एक व्यक्तिमत्व ही गायिका म्हणजेच – स्वरांच्या रुपेरी चांदण्यांत न्हालेली, गंध फुलवणारी, गोडवा पसरवणारी गायिका प्रियांका बर्वे.
गायनातून उमटे, मधुराईचा मोह.
लहानपणापासूनच घराघरात रेंगाळलेल्या रागांची, स्वरांची शिदोरी घेऊन प्रियांका पुढे आल्या. शास्त्रीय संगीताची घडी त्यांच्या
कंठात पक्की बसलेली आहे. रियाज हे त्यांच्या जीवनाचे नित्यकर्म. पहाटेच्या शांतीत
रियाज सुरू करताना त्या जणू स्वतःशीच संवाद साधतात – एक एक स्वर पुन्हा पुन्हा घासून-पुसून गुळगुळीत
करतात. तान, आलाप, गमक यांची उजळणी म्हणजे त्यांच्यासाठी
ध्यानधारणा.
प्रियांका गाते तेव्हा...
स्वरांची एक दिव्य झुळूक मनाला स्पर्श करून जाते. ती गाते तेव्हा केवळ संगीत ऐकू येत नाही, तर
संपूर्ण वातावरण त्या सुरावटींनी भारून जातं. तिच्या गाण्यात एक वेगळीच ताकद आहे—ती
ताकद केवळ आवाजाची नाही, तर त्या सुरांमध्ये दडलेल्या आत्म्याची आहे. श्रोत्यांच्या मनाला
भिडणारे ते सूर म्हणजे साधना, भावनांचा दरवळ आणि एक अद्वितीय अध्यात्मिक स्पर्श.
गाणं सुरू होतं, डोळे मिटतात आणि प्रियांकाच्या स्वरांमध्ये हरवून जाणं म्हणजे जणू
एका वेगळ्या विश्वात प्रवेश करणं. सभागृहातल्या प्रत्येक श्वासात, प्रत्येक
हृदयात एकाच वेळी शांतता, माधुर्य आणि आनंद दाटून येतो. खरं तर, प्रियांकाचं गाणं हे फक्त गाणं नसून एक अनुभव आहे. संगीत ही तिच्यासाठी केवळ कला नाही—ती
आहे साधना.
आणि म्हणूनच, “गाणं
गाणं म्हणजे स्वरांची आराधना, आत्म्याला
भिडणारी साधना आणि वातावरणाला मोहित करणारी दिव्यता!”
प्रियांकाचा आवाज हा मखमली धाग्यासारखा आहे – नाजूक परंतु मजबूत. एखादे भावगीत गाताना तो स्वर श्रोत्यांच्या हृदयात अलगद उतरतो, तर एखादे नाट्यगीत गाताना त्याच आवाजात ताकद आणि तेज उमटते. हाच बदलण्याचा गुण त्यांना इतर गायिकांपेक्षा वेगळे ठरवतो. त्यांच्या स्वरातील माधुरी ही नैसर्गिक आहे कोणताही दिखावा नाही, कृत्रिम चमक नाही. म्हणूनच श्रोते त्यांच्या गायनात हरवून जातात आणि प्रत्येक ठिकाणी प्रियांकाची ओळख ठळकपणे दिसते.
खरं तर, प्रियांका बर्वे म्हणजे एक सुरेल प्रवास आहे – शास्त्रीयतेपासून आधुनिकतेकडे, भावगीतांच्या माधुर्यापासून फ्युजनच्या
धाडसापर्यंतत्यांचा स्वर म्हणजे निसर्गाची देणगी, तर रियाज म्हणजे त्यावर केलेली काळजीपूर्वक
मेहनत. म्हणूनच त्या केवळ गायिका नाहीत, तर एक माधुर्याची दूत आहेत.
आवाज हा तिचा श्वास.
रूप आणि रागाचा संगम,
हाच तिच्या अस्तित्वाचा सुवास.
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा
माझा लेख वाचून आर्वजून प्रतिक्रीया दिलात, धन्यवाद