बाप-लेकाचं मूक प्रेम: पुराच्या पाण्यातून 

उलगडलेली नात्याची हृदयस्पर्शी गाथा

नदीच्या लाटा, होत्या खऱ्या क्रूर,

बापाच्या प्रेमाची, एकच ढाल दूर.

शेवटच्या क्षणी, कवटाळले तुला,

याहून मोठं प्रेम, कोण देईल मुला?

मध्य प्रदेशातील पार्वती नदीला आलेल्या पुराच्या रौद्ररूपाने केवळ गावेच उद्ध्वस्त झाली नाहीत, तर माणुसकी आणि नात्यांच्या गाथाही नव्याने लिहिल्या गेल्या. या पुराच्या पाण्याने अमोलदा गावात बाप-लेकाचं असं एक हृदयस्पर्शी चित्र समोर आणलं, ज्याने संपूर्ण जगाचे डोळे पाणावले. बापाने आपल्या मुलाला शेवटच्या क्षणापर्यंत आपल्या छातीशी कवटाळून मृत्यूशी झुंज दिली. हे दृश्य केवळ पुराच्या संकटाची नाही, तर एका पित्याच्या अथांग आणि निःस्वार्थ प्रेमाची साक्ष देते.
मध्य प्रदेशातील पार्वती नदीला यंदा असा पूर आला, की त्याने फक्त पाणीच नव्हे, तर माती आणि दगडही सोबत घेतले. पण त्याहूनही महत्त्वाचं म्हणजे, या पुराने मानवी नातेसंबंधांचे सर्वात हृदयस्पर्शी आणि वेदनादायक चित्र समोर आणले. पूर ओसरल्यावर जी दृश्यं मागे राहिली, ती फक्त डोळ्यांनी नाही, तर हृदयानेच अनुभवता येतात, ज्यांना शब्दांनी व्यक्त करणे अशक्य आहे.

अमलदा गाव. शांत, सुखी आयुष्य जगणारं हे गाव पुराच्या तडाख्यात सापडलं. त्यातच गावातील शिवम यादव आणि त्याचा दहा वर्षांचा निरागस मुलगा राजू यादव बेपत्ता झाले होते. आदल्या रात्रीपासून ते घरी परतले नव्हते. पूर्ण गावाने रात्रभर शोध घेतला, पण त्यांचा ठावठिकाणा लागला नाही. प्रत्येकजण काळजीत होता. काळोखी रात्र संपली आणि उजाडलेल्या सकाळी एका शेतात जे दृश्य दिसले, त्याने संपूर्ण गावाच्या डोळ्यांत पाणी आणले.
बापाने मुलाला वाचवण्यासाठी आपल्या संपूर्ण ताकदीनिशी त्याला कवटाळले होते. राजूचे डोके त्याने आपल्या छातीखाली सुरक्षित ठेवले होते, जणू काही जगातील कोणत्याही संकटाचा त्याच्यापर्यंत पोहोचू नये म्हणून त्याने स्वतःची ढाल केली होती. दोघेही एकमेकांना घट्ट बिलगलेल्या अवस्थेत आढळले. बापाच्या त्या शेवटच्या प्रयत्नाची आणि वडिलांच्या सावलीत सुरक्षित राहण्याची मुलाच्या शेवटच्या आशेची ही मूक साक्ष होती.

तूझ्या छातीखाली, सुरक्षित होतं बाळ,

वेढला होता त्याला, मृत्यूचा काळ.

तरीही हार नाही, मानली तू कधीच,

बापाच्या प्रेमाची, ती ढाल होती.

पुराच्या पाण्यात, वाहून सर्वस्व,

पण जगाला दिसलं, नात्यातल सर्वस्वी.

एका क्षणात पुराच्या पाण्याने त्यांच्या आयुष्याचा शेवट केला, पण त्यांच्या प्रेमाचा आणि त्यागाचा शेवट झाला नाही. पुराच्या पाण्याचा प्रवाह त्यांच्या शरीरांना दूर नेऊ शकला नाही, कारण त्यांच्या आत्म्यांना एकाच धाग्याने बांधले होते – ते होते बाप-लेकाचं अतूट प्रेम. त्या दृश्याने केवळ गावच नाही, तर जगातील प्रत्येक पित्याचे आणि पुत्राचे हृदय हेलावले. बापाचं प्रेम हे असं असतं, जे शेवटच्या श्वासापर्यंत आपल्या मुलाला सुरक्षित ठेवण्याचा प्रयत्न करतं.
------------------